Zoeken
  • johanpape61

Wandelend koppen snellen.

Bijgewerkt: mrt 19


Mensen die mij kennen weten dat ik graag wandel en ook graag portretten maak. Nu ik zelf mijn tijd in kan delen en corona weer een beetje onder controle lijkt, ga ik weer vaker de straat op om dit te combineren. Ik trek mijn wandelschoenen aan, zorg dat mijn camera in orde is en zeg tegen mijn vriendin: ik ga even koppen snellen.


Eigenlijk heel simpel, maar het geeft heel veel plezier. Je weet namelijk nooit wie je tegenkomt, of je slachtoffer wel mee wil werken en of er nog een leuk gesprek volgt. Veel is afhankelijk van factoren waar jezelf totaal geen controle op hebt. Zoiets als het weer, het komt over je heen en je hebt er mee te dealen. De ene dag lijkt alles vanzelf te gaan en de volgende dag loop je een hele tijd rond zonder een toonbaar resultaat.


Onlangs had ik zo'n topdag op de markt in Nijmegen. Ik kwam daar onder andere Martina tegen de dame met de rode high lights in het haar. Ze was samen met haar vriendin bereid even te poseren. Ik stuurde haar het resultaat dat ze prompt met trots op haar Instagram deelde. Met een beetje geluk gaat ze meedoen met mijn unexpected encounters project.

Even later kwam ik deze oudere heer met scootmobiel tegen. Zijn fraaie snor met krul trok mijn aandacht. Ook hij vond het prima om een paar foto's te maken.

Als het zo gaat, dan weet ik: dit is een top dag. De grote uitdaging voor mij is steeds om de foto's zo naturel mogelijk te laten zijn. Te voorkomen dat mensen in de poseer stand schieten. Daarom maak ik een praatje en schiet de portretten nooit door de zoeker. Ik houd mijn camera op buik hoogte en probeer op het juiste moment af te drukken. Dit geldt in ieder geval voor die situaties dat ik mensen echt benader. Het gebeurt natuurlijk ook dat je een situatie ziet die je aandacht trekt en die je niet wilt verstoren. Het zogenaamde candid of stiekem schieten.

Dat levert als je geluk hebt hele fraaie resultaten op. Deze man met mooie muts, zat na zijn bezoek aan de markt te wachten in het bushokje. Geen contact geen gesprek, maar wel een mooie plaat. Al wandelend loop je daarna te genieten en je af te vragen of je dit eigenlijk wel kunt maken. Dat blijft een dingetje als straatfotograaf. Waar leg je je grenzen. Wettelijk gezien mag je in de openbare ruimte fotograferen en publiceren voor zover dat geen schadelijke gevolgen heeft voor je onderwerp. (Vrije interpretatie) Wat mij betreft kan bovenstaande plaat dus zeker.

En deze dan ? Ja, want ik heb het gevraagd en toestemming gekregen, ook al zie je dat niet meteen terug in de foto.


91 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven